Vaak betreft het hier mensen die gewend zijn aan een digicompact. Voor zover daarbij al sprake is van een echt diafragma is het vaak niet of nauwelijks instelbaar. De kleine lensopening zorgt daarbij meestal voor een forse scherptediepte zodat een onderwerp dat loskomt van de achterwand er vaak niet in zit.

Een lens met een flinke opening, gemonteerd op een spiegelreflex of een meetzoekercamera is dan de oplossing, zoals men al snel in ziet. Maar niet elk objectief voldoet want een groothoekobjectief heeft van nature gewoon een hele grote scherptediepte waarbij het wijzigen van de opening nauwelijks verschil maakt voor het feit of we een onscherpe achtergrond krijgen of niet. Het is dan dus aan te raden om uit te wijken naar een licht teleobjectief. Bij een digitale camera met een cropfactor zal een 50 tot 60 mm objectief prima voldoen, bij een fullframe of analoge camera zal gegrepen moeten worden naar een 80 of 90 mm. Bij voorkeur met een grootste opening van 2.8. Nog mooier maar erg goed merkbaar in de portemonnee is dan de 1.4 oplossing. Leverbaar voor alle grote merken maar men moet minimaal aan een prijs van rond de 1500 euro denken. Maar een veel betaalbaardere 2.8 zal de gewenste onscherpe achtergrond ook geven.

Om de onscherpe achtergrond te waarderen wordt vaak de term bokeh gebruikt, in de zin van “deze lens heeft een fraai bokeh”. Het bokeh is meestal afhankelijk van het aantal diafragmalamellen. Hoe meer hoe beter in dit geval.