Een spiegelobjectief of wel een catadioptrisch objectief is een teleobjectief waarbij nauwelijks gebruik wordt gemaakt van lenzen maar van een spiegel. Het is een zogenaamde telescoop. Hierbij wordt het opgevangen licht door een parabolisch gevormde spiegel opgevangen en teruggekaatst naar een kleine spiegel. Op deze spiegel vormt zich het beeld wat de camera “ziet”.

Deze spiegelobjectieven zijn goedkoop en licht. Nadelen zijn echter de meestal geringe lichtsterkte, het feit dat er van nature geen diafragmainstelling mogelijk is en de vaak lelijke afbeelding van onscherpe partijen in de foto. In vakjargon heeft het spiegelbjectief een lelijk bokeh.

Er lijkt de laatste tijd een groeiende belangstelling voor spiegelobjectieven te zijn. Op internet worden ze zowel nieuw als tweedehands aangeboden voor relatief lage prijzen, zeker als we ze vergelijken met de prijzen die voor normale objectieven met een vergelijkbare brandpuntsafstand worden gevraagd.

De meeste lenzen zitten in het bereik van de 400 tot 600 mm brandpuntsafstand. Een fors telebereik, zeker als daar de cropfactor van een digitale camera nog bij komt.

Een spiegelobjectief heeft als grote voordeel de afmetingen en het gewicht. Deze zijn slechts een fractie van de normale lenzen, of teletoeters zoals ze ook wel liefkozend door de eigenaar worden genoemd.

Nadelen zijn er zeker ook. De lichtsterkte is in het algemeen minder dan van een vergelijkbaar teleobjectief. Een spiegelobjectief heeft geen diafragma, en werkt daarmee altijd op de grootste en enige opening. We kunnen natuurlijk grijsfilters gebruiken bij overbelichting, maar dat is iets wat zich bij de geringe grootste openingen van deze lenzen niet snel voor zal doen. Daarnaast zal een grijsfilter bij de doorsnede van de frontlens van deze spiegelobjectieven een dure grap worden.

Een ander probleem is de onscherpte. Wordt bij een normaal objectief de afbeelding buiten de scherpte gewoon wazig, bij spiegelobjectieven zien we vaak dat de onscherpe zaken meermalen, licht verschoven ten opzicht van elkaar worden afgebeeld, wat een lelijk beeld geeft. In vakterminologie is er sprake van een lelijk bokeh. Is het verschil tussen ons onderwerp en de achtergrond wat groter dan doet zich dit effect minder voor.

Een luxe als een autofocus zul je bij een spiegelobjectief niet vinden. Het scherpstellen. voor zover al mogelijk, zal handmatig moeten.

Een laatste punt is dat het korte, lichte spiegelobjectief zich slecht laat richten en stilhouden in vergelijking tot een normaal objectief. Hoewel het er niet naar uit ziet zul je snel een statief nodig hebben. Een lens met bewegingsreductie zul je onder de spiegelobjectieven niet vinden.

Een spiegelobjectief is geen volwaardige vervanger voor een normale telelens door deze beperkingen. Maar als “meenemertje” in de fototas of rugzak is een exemplaar door zijn kleine afmetingen en lage gewicht zeker aan te raden. Wie weet wat er voor een mooi vogeltje voor de lens komt!