abstracte fotografie
“Never have I found the limits of the photographic potential. Every horizon, upon being reached, reveals another beckoning in the distance. Always, I am on the threshold.” -W. Eugene Smith
De uitvinding van de fotocamera en de fotografische processen zorgde ervoor de schilderkunt de reportage rol kwijtraakte. De noodzaak om iets exact af te beelden werd minder tot geheel afwezig ondat de fotografie deze rol overnam.
Dit maakte het mogelijk om bij de kunst de nadruk te gaan leggen op het weergeven van emoties is plaats van elk detail weer te geven.
Natuurlijk had tot dat moment elke schilder wel een zekere emotie in zijn werk gelegd met de ruimte om te experimenteren werd nu een stuk groter. De verbeelding kon een grotere rol gaan spelen en zelfs een overheersende betekenis gaan krijgen.
Je zou kunnen zeggen dat de schilder een nieuwe taal kon gaan spreken en bij zichzelf te rade kon gaan over de eigenlijke motivatie achter hetgeen hij produceerde.
In de loop van de 19e en de 20e eeuw zagen we het impressionisme, het expressionisme, het minimalisme voorbijkomen waarbij men vooral met kleur uiting wilde geven aan de emotie in het werk.
Of de afbeelding met de werkelijkheid overeenkwam was meer een kwestie van toeval aan het worden. Ook de hoek van zien kwam meestal niet echt meer overeen met de werkelijkheid en het standpunt van de schilder kon in theorie overal zijn.
In de analoge fotografie waren de mogelijkheden voor fotografen om deze buitengewone vrijheid te realiseren nog heel beperkt. Maar de komst van de zogenaamde "digitale donker kamer" gaf deze vrijheid ook aan de fotograaf.
Er komt een enorme hoeveelheid gereedschappen ter beschikking waarmee allerlei extreme effecten verkregen konden worden. Vooral de betere software kent een groot aantal zogenaamde filters om effect te bereiken.
Zeker door al dan niet herhaald toepassen van een aantal filters kunnen resultaten behaald worden die niet of nauwelijks meer een relatie hebben tot het origineel.
De beeldtaal waarin de fotograaf nu emoties uit kan drukken is daarmee spectaculair gegroeid. Het medium fotografie is na de grote stap van zwart/wit naar kleur nu overgegaan op een volgende stap. De hoeveelheid aangeboden filters is zo groot dat alleen de verbeelding van de fotograaf nog een beperkende factor kan zijn.
Je zou kunnen zeggen dat een ervaren fotograaf een stuk popumuziek om kan bouwen tot een klassieke symfonie of een jazz-improvisatie.
Het enige dat nog telt is het licht. Het licht dat wordt omgezet is iets totaal anders. Iets totaal nieuwsd. Iets dat het eigene van de fotograaf weergeeft.
Ook de fotograaf kan nu vrijgemaakt worden zoals dat eerder bij de kunstenaar het geval was. En wel omdat de technologie het voor hem mogelijk maakt.
Er zijn nu geen woorden meer nodig om uit te drukken wat de fotograaf voor ogen stond. Alles is weer te geven. En niet alleen in fysieke termen.
En vergelijkbaar met de tegenhangers in de beeldende kunst nis de fotografie niet meer een middel om de exacte werkelijkheid weer te geven maar het gevoel dat deze werkelijkheid opwekt bij de maker van het werk, in dit geval dus de fotograaf. En daarmee mag de fotografie nu ook tot de echte beeldende kunsten gerekend worden.